آینده را قضا و قدر می سازد و امید و تلاش تو آن را می گذراند.
خوش آمدید - امروز : جمعه ۱ دی ۱۳۹۶
خانه » فرهنگي » جانبازی که هنوز می‌جنگد!!!
جانبازی که هنوز می‌جنگد!!!

جانبازی که هنوز می‌جنگد!!!

مجروحیت جعفری منش از یک ترکش بزرگ توی سرش آغاز شد و هنوز هم عوارض آن پی در پی ادامه دارد. او حالا سمت چپ بدنش لمس شده است. چشم چپش را تخلیه کرده، کام مصنوعی دارد. مجبور است وقت و بی وقت تشنج حاصل از مجروحیت را تحمل کند.

خبرگزاری تسنیم:

خانه‌اش توی یکی از محله‌های قدیمی شهر ورامین است. خانه‌ای که اگرچه غم بیماری پدر را با خود به همراه دارد اما به رنگ مقاومت و ایستادگیست. محمد جعفری منش متولد ۱۳۴۰ است. او در ابتدای جوانی وارد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی می‌شود و وقتی جنگ تحمیلی آغاز می‌شود. مانند دیگر رزمندگان اسلام دلیرانه در میدان حاضر می‌شود. خودش می‌گوید: “بسیجی وار به جبهه رفتم.” در عملیات‌های مختلف حضور داشته و همپای دیگر رزمندگان جنگیده است. ۲۲ ساله بود که در ۱۹/۴/۶۲ وارد جبهه شد و در عملیات والفجر۴ مجروح شد.

مجروحیت جعفری منش از یک ترکش بزرگ توی سرش آغاز شد و هنوز هم عوارض آن پی در پی ادامه دارد. او حالا سمت چپ بدنش لمس شده است. چشم چپش را تخلیه کرده، کام مصنوعی دارد. مجبور است وقت و بی وقت تشنج حاصل از مجروحیت را تحمل کند. لگنش چندین بار عمل شده، کلیه‌هایش را از دست داده و دیالیز می‌شود. موج گرفتگی شدید دارد. و پای راستش نیز از زیر زانو قطع شده است. به قول همسرش شاید دیگر بیماری نباشد که او دچار نشده است و همه ناراحتی‌هایش از همان ترکش‌های توی سرش آغاز شد. خودش می‌گوید: “من یکبار مجروح شدم اما درست و حسابی…” هرچند مجروحیت‌های خرد دیگری هم دارد مثل ترکشی که کف پایش جا خوش کرد اما آن چیزی که جالب است اینست که جانباز جعفری منش با این همه مشکلات فقط ۶۵ درصد جانبازی دارد. او بعد از جنگ توانست تحصیلاتش را تا مقطع لیسانس در رشته فقه و حقوق ادامه دهد. محمد جعفری منش حالا نمی‌تواند راه برود و حتی به خاطر مشکلات متعدد جسمانی هیچ بیمارستانی حاضر نمی‌شود برای پروتز چشم او را جراحی کند. اما دلیرانه با همه مشکلات می‌جنگد و در این سی سال مجروحیتش مقاومت را در شکل دیگری به تصویر کشیده است.

 

 

سه روز در ارتفاعات کانی مانگا مجروح افتاده بودم

آرام و شمرده شمرده حرف می‌زند. از اولین تجربه جبهه رفتنش چنین می‌گوید: اولین بار به تنگه چزابه رفتیم. پنجوین و مریوان؛ در جبهه مسئول دسته بودم، گردان مالک در لشگر ۲۷ محمد رسول الله(ص)؛ مرا می‌خواستند بگذارند اطلاعات-عملیات گردان مالک اشتر که شهید کارور فرمانده‌اش بود. قرار شد عملیات والفجر۴ را برویم و وقتی برگشتیم بشوم فرمانده اطلاعات-عملیات؛ که در همان عملیات من ترکش خوردم و مجروح شدم. یعنی ترکش به سرم خورد و سمت چپ بدنم را لمس کرد. من یکبار مجروح شدم آن هم درست و حسابی. دست و پا و سر و لگن همه درگیر شد. من چهار شب و سه روز توی منطقه روی ارتفاعات کانی مانگا بیهوش افتاده بودم. ترکش توی سرم خورده بود. نه آب و نه غذا و نه دارویی؛

محل ترکش روی سر محمد جعفری منش

 

همه فکر می‌کردند شهید شده‌ام/در ستاد معراج شهدای باختران زنده شدم

سه روز مجروحیت بدون کمک همه را وامی‌دارد که به شهادت او یقین کنند. آن هم وقتی بدنش غرق در خون در حالی که به گفته اطرافیان بخشی از مغزش هم پیدا بود، دیگر شکی برای کسی باقی نمی‌ماند. جعفری منش ادامه می‌دهد: “بچه‌ها گفته بودند خب این شهید شده ما را بردند بین شهدا؛ چون تمام بدنم غرق خون بود. مرا بردند ستاد معراج شهدای باختران؛ آنجا من را توی تابوت گذاشتند و بعد گذاشتند در کانتینرهای یخچالدار تا بتوانند برای معراج شهدای تهران اعزام کنند. شهید باریکانی می‌آید معراج شهدا تا با یکی از اقوامش خداحافظی کند می‌گوید تابوت فامیلمان را پایین بیاورید تا برای بار آخر ببینمش. کلی اصرار می‌کند تا آن‌ها قبول کنند تابوت شهید را پایین بیاورند. بعد از آنکه فاتحه را می‌خواند، موقعی که می‌خواستند تابوت را بالا بگذارند می‌بیند روی تابوت کناری آن نوشته شده شهید محمد جعفری منش از ورامین. می‌گوید اینکه رفیقم است. او من را اعزام کرده جبهه؛ او را بیاورید برای او هم فاتحه بخوانم. خلاصه کلی اصرار می‌کند تا راضی شوند تابوت من را پایین بیاورند، در تابوت را باز کرده و پلاستیک رویش را برمی‌دارند و او مشغول فاتحه خواندن می‌شود. نمی‌دانم پلک چشمم بوده یا دم و بازدم دهان یا حرکت دستم باعث می‌شود که شهید باریکانی متوجه می‌شود که من هنوز زنده‌ام. می‌رود یقه مسئول ستاد معراج را می‌گیرد که آقا این زنده است برای چی او را در تابوت گذاشته‌اید؟ خلاصه دکتر می‌آورند گوشی روی قلب من می‌گذارند و می‌بینند ضعیف می‌زند. من را بیرون می‌آورند، خون می‌زنند سرم تزریق می‌کنند دوباره یک کیسه دیگر خون می‌زنند تا کمی رو به راه می‌شوم.

 

جانباز محمد جعفری منش در دوران جوانی و پیش از مجروحیت

 

اولین کسی که بالای سرم آمد برادر شهیدم بود

جانباز سرافراز جعفری منش که گوی آن روزها را مانند یک فیلم ثبت شده در ذهنش دارد با جزئیات جریان را ادامه می‌دهد: ” من را با هواپیما از باختران به بیمارستان امدادی مشهد انتقال دادند. آنجا داشتند سرم را با تیغ می‌زدند. یک لحظه به هوش آمدم. گفتم آخ سرم دکترم یک دکتر خارجی بود به دکترهای ایرانی گفته بود شماره تلفن اشنا از او بگیرید چون هیچ نام و نشان و آدرسی همراهم نبود. دکترها در گوش من گفتند شماره تلفن آشنا و من گفتم. شب بود به تهران زنگ می‌زنند و فامیل‌های ما گوشی را برمی‌دارند و به آن‌ها می‌گویند شما کسی به اسم محمد ورامینی می‌شناسید؟ ایشان مجروح شده و الان بیمارستان امدادی مشهد بستریست. خلاصه صبر می‌کنند و برای اینکه مادرم هول نکند، صبح به ورامین می‌آیند و جریان را برای او می‌گویند. برادری داشتم که شهید شد به نام علی. او وقتی می‌فهمد که من مجروح شده‌ام، موتور گازی‌اش را چهار هزار تومان می‌فروشد با دو هزار تومن بلیط هواپیما خودش را می‌رساند به مشهد و دو هزارتومان هم برای برگشت می‌گذارد.

شهید علی جعفری منش برادر محمد جعفری منش آر پی جی زن بود و در عملیات خیبر شهید شد. محمد جعفری منش با حسرت و ارزو از برادر شهیدش یاد می‌کند و همان طور آرام و شمرده می‌گوید: “اولین کسی که آمد بالای سر من، برادر شهیدم بود که سه چهار سال از من کوچکتر بود. خودش را رساند بالای سرم، گفت چیزی نمی‌خواهی؟ یک چیزی کف پایم آزارم می‌داد، گفتم این تیغ را از کف پای من دربیاور. نگاهی کرد و گفت محمد این تیغ نیست. ترکش است. گفتم برو به مسئول بخش بگو تا ترکش را بکشد بیرون و بعد پانسمان کند. او به پرستار بخش گفته بود و پرستار هم گفت که ما بدون اجازه دکتر اجازه هیچ کاری نداریم. دکتر هم اجازه نداده بود و گفته بود عصب مغزش، با پایش با هم ارتباط دارند. الان هنوز ترکش کف پایم هست. یک ترکش هم به مچ پای راستم خورده بود.”

 

 

 

جانباز جعفری منش نفر دوم از سمت چپ

 

حاج همت می‌گفت ما از گردان شما انتظار زیادی داریم

این شهید زنده جنگ تحمیلی گاه و بی گاه گریزی هم به خاطراتش می‌زند. او در لشگر ۲۷ بوده و به یقین حاج همت، فرمانده محبوب بچه‌های لشگر را خوب به یاد دارد. حتی اگر برخوردش با همت به اندازه چند مورد کوتاه مدت و معمولی بوده باشد کافیست تا برای رزمنده‌ای از جنس جعفری منش برگ افتخاری محسوب شود. یاد حاج همت را زنده می‌کند و می‌گوید: “حاج همت فرمانده لشگرمان بود. سه چهار جلسه آمد سخنرانی در گردان ما یعنی گردان مالک اشتر؛ چون گردان ما آماده ترین گردان بود. سخنرانی کرد و گفت ما از این گردان انتظار زیادی داریم. چون گردان ما حدود ۱۴ یا ۱۵ ورزشکار و ۷ یا ۸ کشتی گیر داشت. عملیات راپل کوهستان را به راحتی انجام می‌داد. یعنی اگر گردان ما که ماموریت  قله ۱۹۰۴ را داشت. در قله‌های قبلی درگیر نمی‌شدند می‌توانستیم راحت بالا برویم. اما چون قله‌های قبل درگیری پیش آمد. دشمن در ارتفاع ۱۹۰۴ هوشیار شد. به همین دلیل دیگر ما هم می‌خواستیم برویم بالا با سختی روبرو شدیم. به سختی قله را گرفتیم. من سی متری نوک قله ترکش به سرم خورد. عراقی‌ها اگر می‌خواستند با سنگ ما را بزنند، راحت‌تر بود تا با اسلحه بزنند چون آن‌‌ها بالا بودند و ما پایین؛ اما شکر خدا بچه‌ها همان شب اول قله را گرفتند.”

نه او توان آن را دارد که زیاد صحبت کند و نه ما توقع داریم که بیشتر از این برایمان روایت کند. حکایت دردهای فراوانی که او در این سی سال مجروحیت خود متحمل شده است از زبان همسر فداکارش کافی بود که به او لقب “شهید زنده” بدهیم. بیشتر از ۱۰ یا ۱۵ دقیقه توان نشستن را ندارد. زود خسته می‌شود و باید بخوابد. چندین بار در حین صحبت‌هایمان عذرخواهی کرد و گفت نمی‌تواند بنشیند. محمد جعفری منش جانبازی است که سی سال پیش در مقابل لشگر لشگر دشمن، جان‌بازی کرد و ایستاد و امروز شاید برخی با ندیده گرفتنش با جان او بازی می‌کنند. اما او همچنان در محرومیت و محدودیت ایستادگی می‌کند و با اشتیاق روزهای رزمش را مرور می‌کند…

——————————–
گفت‌وگو از نجمه‌سادات مولایی
——————————–

اشتراک گذاری مطلب
ایمیل شما آشکار نمی شود

نوشتن دیدگاه

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است - طراحی شده توسط پارس تمز